Triest

Geplaatst: 21 juli 2010 in Foto column

15 september 2009 – Tijdens een lang weekend België stuitte ik op dit kerkhof. Verscholen in het bos leek het aanvankelijk op een ere begraafplaats voor gevallen militairen uit de eerste of tweede wereldoorlog. Ik wordt altijd gevangen door de symetrie van dit soort plekken waarachter het gevoel van zinloosheid verscholen gaat. Zo veel, zo anoniem. Bij nader bekijken bleek het hier echter niet om een ere begraafplaats te gaan. Aan de overzijde van de weg lag een gesloten psychiatrische inrichting. Patiënten zonder familie, bekenden of anderen die zich hun lot en recht op een laatste rustplaats na het heengaan aantrekken, worden hier begraven. Met deze wetenschap werd het kerkhof nog treuriger. Ziek in het hoofd, nooit genezen, geen mensen die zich om je bekommeren. En dan eindig je hier, in een uithoekje van de samenleving, letterlijk uit het zicht en zeker uit het hart. Het meest treurige was misschien nog wel dat aan de naambordjes op de kruizen duidelijk  te zien was dat ze waren overgeschilderd, hergebruikt. Als je graf dus weer aan de beurt is wordt je helemaal uitgewist. Triest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s