Archief voor de ‘Foto column’ Categorie

Een fenomenaal optreden. Een belevenis. Rock to the bone. Dat is dEUS. Gisterenavond trad de band op in Vredenburg Utrecht, de Rode Doos langs de A2. Niet de sfeervolste locatie, maar het hielp dat ik vooraan kon staan. Het geluid was hard, maar goed. Bijkomend voordeel, ik kon een paar prima foto’s nemen van de band in actie. Ongetwijfeld was het even schakelen voor de band na het optreden in Paradiso de avond ervoor. En toch speelde dEUS ook in Utrecht de zaal met groot gemak plat. Met veel nieuw werk van de laatste plaat en een tiental inmiddels klassiekers waaronder Suds ’n Soda, Hotel Lounge, Instant Street en Theme from Turnpike. dEUS liet wederom zien dat de band zichzelf continu opnieuw uitvindt en dat ze zelden teleurstelt. Zowel live als op de plaat.

 

dEUS is ongetwijfeld het beste dat België de laatste twee decennia op muziekgebied heeft voortgebracht. En dat zegt heel wat, want de alternatieve muziekcultuur van onze zuiderburen staat internationaal hoog aangeschreven. Ik kan alleen maar aanbevelen om de eerstvolgende keer dat de band weer in Nederland speelt zeker te gaan kijken, want tussen de eenheidsworsten die de rockmuziek momenteel voortbrengt is dEUS een creatieve verademing. Zelfs in de Rode Doos langs deA2 bij Utrecht.

Klik hier voor meer foto’s

Advertenties

Voormalig luchtmachtbasis Soesterberg was vorig weekend (10 en 11 september 2011) het decor voor Festival De Basis. Het cultuurfestival staat in het teken van De Vrede Van Utrecht 2013 en dient als argument in de wens van de stad Utrecht om in 2018 Europese Culturele Hoofdstad te worden. Een gevarieerd festival bood de bezoeker ook de mogelijkheid om op eigen gelegenheid over het voormalige defensieterrein te zwerven.

Het Utrechts Landcshap verzorgde rondleidingen waarbij op heldere manier werd uitgelegd hoe de natuur de basis langzaam aan het overnemen is. Een weids gebied met schitterende uitzichten tegen het decor van de militaire geschiedenis is het resultaat. En over dat gebied is veel te vertellen. Van een ervaringsmoment waarin je zelf de Koude Oorlg nog even kunt aanvoelen tot de verhalen over bijzondere bloemen en planten. Vliegbasis Soesterberg veranderd in een bijzonder natuurterrein met een omvang van ruim 1000 voetbalvelden.

Het voordeel van met een natuurliefhebbersoog naar een dergelijk evenement kijken is dat het niet geeft als het weer het even af laat weten. Op zondagavond in de aanloop naar de laatste cultuurvoorstellingen kondigde zich een fors buienfront aan. Voor de openlucht theater voorstellingen een ramp want veel bezoekers kwamen hun geld terug halen nadat voorstellingen na 20 minuten moesten worden afgebroken. Voor de natuurliefhebber, en zeker de fotograferende natuurliefhebber, kwam de basis nu pas echt goed tot z’n recht. Tijdens de buien ontstonden magnifieke regenbogen en fabelhaftige wolkenluchten. De weidsheid van het terrein speelt deze fenomenen flink in de kaart. Zelden zag je regenbogen zo mooi in het geheel staan. Door de felle opklaringen ontstonden zelf dubbele regenbogen en in het natte wegdek van de 40 meter brede startbanen, die surrealistisch midden in het landschap liggen, spiegelden regenbogen tot elypsvormige cirkels.

En zo werd een verregende laatste avond van Festival De Basis toch nog getrakteerd op een schitterend ‘toetje’. Natuur en cultuur hebben elkaar in het weekend van 10 en 11 september 2011 tot grote hoogte opgestuwd. Zie het als een teken voor de huidige regering om op deze twee onderwerpen niet verder te bezuinigen. Ik vraag me echter af of er iemand van het Haagse pluche is komen kijken. Zo niet laat ze dan even de foto’s bekijken en een afspraak met het Utrechts Landschap maken om het zelf te komen ervaren.

Klik om hier om de foto’s te bekijken.

De uitvoering van ’s werelds bekendste rockopera betitelen als stadionconcert doet te kort aan de productie. Het is theater troef. Zo blijkt wel tijdens de eerste van de drie concerten die de Pink Floyd-bassist in Arnhem geeft.

Ruim dertig jaar geleden speelde Pink Floyd The Wall slechts 31 keer live. De productie, waarin een enorme muur op het podium wordt opgebouwd en afgebroken, was te complex en prijzig om vaker uit te voeren. Bovendien dreven opspelende ego’s de bandleden snel uit elkaar.

Toen Waters in 2006 begon met toeren rondom een andere Pink Floyd-klassieker, The Dark Side Of The Moon, deed snel het gerucht de rondte dat hij ook The Wall wilde opvoeren. Drie jaar later volgde de bevestiging en in het najaar van 2010 ging de The Wall-concertreeks in Noord-Amerika van start.

The Wall anno nu is nog steeds opgesplitst in twee delen voor en na de opbouw van de immense muur. Maar heeft hedendaagse update gekregen. Hierin wordt met name in de projecties gerefereerd aan de wereldproblemen die tegenwoordig spelen.

Vooral het eerste deel van de set weet de toeschouwer hiermee in een wurggreep te houden. Met een perfecte wisselwerking tussen de opbouw van de muur, de hierop unheimische projecties van oorlog- en waanbeelden, de enorme opblaasbare poppen en de alsmaar sinister wordende muziek.

Kleine smet is de halfuur durende pauze na de voltooiing van de muur, wat de vaart behoorlijk uit de show haalt. De tweede helft moet het vooral hebben van de theatrale verkleedpartijen.

Hoewel het niet kan tippen aan deel één – waarin de fobieën van Waters, die aanzet gaven tot het schrijven van The Wall – de weg naar krankzinnigheid zo mooi symboliseerde.

Op de uitvoering van de muziek viel weinig aan te merken. Al moet gezegd worden dat de vocale (Robbie Wyckoff) en instrumentale (Dave Kilminster) vervangers van David Gilmour het gevoel van hun voorganger niet wisten te benaderen.

Zo werd duidelijk tijdens uitvoeringen van Young Lust enComfortably Numb. Of veel toeschouwers dat hebben meegekregen, is een tweede. Er was immers altijd de fascinerende show om elke muzikale tekortkoming te maskeren.

Bekijk hier de overige foto’s.


Klik hier voor de video-impressie

(Bron: Nu.nl)

Sfeerfotografie

Geplaatst: 28 maart 2011 in Foto column

“Sfeervolle foto”, hoor je weleens zeggen. Sfeervol. Een mooi woord dat goed bij fotografie past. Sfeerfotografie is een lastige tak van sport. Hoe breng je de sfeer van een moment, een persoon of een plek over op een foto? En nog lastiger hoe vergroot je sfeer uit? Afgelopen week was ik op de Grebbeberg bij Rhenen. Daar is de sfeer fantastisch. Het bos is er oud, de bomen zijn grillig, het uitzicht op de Blauwe Kamer en de Nederrijn fenomenaal. Op de Grebbeberg hangt een sprookjesachtige sfeer. Maar hoe vang je de sfeer van de Grebbeberg in een fotoserie? Het licht was vorige week niet bijzonder, ik was er midden op de dag en vroeg in het seizoen. Er was dus nog geen blad aan de bomen en het strijklicht was hard. Toch is het met tegenlicht en de nodige nabewerking gelukt om de sfeer van de Grebbeberg te vangen. En ik kan iedere natuurfotograaf aanraden om de Grebbeberg te bezoeken. Al was het alleen maar omdat het er zo heerlijk rustig is.

(klik hier voor de hele serie Sfeerfotografie Grebbeberg)

Supermoon

Geplaatst: 20 maart 2011 in Foto column

Ik heb de maan wel eens groter gezien. Een maand of twee geleden zelfs. Ik reeds ’s nachts over de A12 bij Utrecht richting Zeist en daar stond ie. Vlak boven de horizon. Maar niet helder wit. Eerder dof oranje. De grote van de maan lijkt me niet het meest bijzondere dus. In Zuid Afrika heb ik hem overigens nog twee zo groter gezien. Wat maakte de supermoon dan wel zo bijzonder? Het was de combinatie van de grote, de heldere nacht en de hoeveelheid licht die van de maan straalde. Het was bijna betoverend. Het komt eens in de 18 jaar voor dat de maan, die in een elips om de aarde draait, zo dicht bij staat als hij ons passeert. De moeite van het fotograferen waard dus. Dan moet je dus ook nog de mazzel hebben dat het een heldere nacht is. Als dit alles klopt en je maakt goede foto’s is de maan schitterend. De meesten van ons kennen hem als een witte bol, maar in werkelijkheid beschikt de maan over een grillig landschap van bergen, kraters en vlakten. En juist dát kun je tijdens een supermoon zo mooi waarnemen. De combinatie van factoren deed het ‘m dus. En nu maar weer 18 jaar wachten.

Klik hier voor de andere supermoon foto’s.

Japan en de kracht van beeld

Geplaatst: 16 maart 2011 in Foto column

Dat het erg is in Japan behoeft geen nadere uitleg, maar er zijn twee dingen die mij nu al vanaf het begin van de ramp vorige week opvallen.

Allereerst de enorme rust van de Japanners waarmee ze deze ramp ondergaan. Ik begin zo langzamerhand het idee te krijgen dat Japanners de hoogste beschavingsvorm bereikt hebben. Het verdriet is zichtbaar, maar onder die kalmte moet ook een enorme woede en paniek schuilen. Daarvan is echter weinig tot niets te zien. De rust en kalmte gaat ze vast en zeker helpen om deze ramp te boven te komen.

Het tweede dat opvalt is de enorme impact die de beelden keer op keer op mij maken. Vooral de de beelden van de tsunami overstijgen keer op keer je voorstellingsvermogen. We hebben inmiddels toch aardig wat gezien van de ramp die Japan letterlijk overspoelde. En ons referentiekader was al behoorlijk opgerekt na de tsunami van 2004 in Atjeh en Thailand. Toch blijf ik met de bek open zitten bij het zien van steeds weer nieuwe beelden. Alhoewel bewegend beeld de meest realistische weergave biedt van de gebeurtenissen zijn het toch telkens weer de foto’s die mij het meest raken. En dan vooral de foto’s waarop niet alles te zien is waardoor je voorstellingsvermogen met je op de loop gaat.

En terwijl ik naar die beelden kijk bekruipt me misschien nog wel het raarste gevoel. De meeste foto’s zijn gemaakt met Japanse fotocamera’s. Japanners zijn meesters in het maken van camera’s met merken als Canon en Nikon als absolute marktleiders. Bijna elke nieuws/reportagefotograaf werkt met deze apparatuur. De schade voor de Japanse camerafabrikanten is gigantisch en tegelijkertijd doen hun producten hier het werk waar ze zo goed in zijn. Registreren. In dit geval van de eigen achtertuin. De cirkel is rond. Maar wel op een bizarre en wrange manier.

Onderstaande foto’s komen uit een serie van 51 foto’s. De hele serie is hier te zien.

Geslaagde families

Geplaatst: 1 december 2010 in Foto column

Soms heb je wel eens van de families waarbij alles gelukt lijkt te zijn. Als fotograaf ben ik natuurlijk eenzijdig geïnteresseerd in de vraag of iemand fotogeniek is. Toen ik de vraag kreeg om een familieportret te schieten in Hilversum van 10 kleine kinderen en hun ouders (totaal 19 personen!!!) zag ik er direct de uitdaging in. Tegelijkertijd vroeg ik me af of dit ging lukken. Hou de kids maar eens ‘in positie’ en als dat al lukt zijn de ouders dan met hun gedachte bij de foto in plaats van bij hun kroost.

Bij deze familie lukte alles. Als collectief, maar ook individueel hadden ze iets fotogenieks. De kids deden goed mee. De ouders snapten dat je vooral op de fotograaf moet letten. Ik maak namelijk de foto zodra de kids er goed voor staan en ga er vanuit dat de ouders er dan ook klaar voor zijn. Meestal zijn de ouders er zo druk mee om hun kroost goed op de foto te laten staan, dat ze zelf alleen maar naar de kinderen kijken. Als je dan afdrukt staan de kinderen er goed op en kijken de ouders naar hun klein geluk. Zo anders ging het nu. Iedereen had er zin in. De locatie, een eigenhandig door de heer des huizes tot woonhuis verbouwde loods, deed de shoot ook geen kwaad. De locatie had makkelijk onderwerp kunnen zijn in een aflevering van Bouwval Gezocht. Al met al een ideale opdracht. Twee uurtjes lekker doorwerken en dan weer afbreken en hup… aan het nabewerken. Doe mij duizend van die opdrachten met ‘geslaagde’ families.